Zawsze bardzo interesował się kwestią praw człowieka - tak nowego sekretarza Rady Europy, Thorbjorna Jaglanda, charakteryzuje "Gazeta Wyborcza". O Włodzimierzu Cimoszewiczu tego powiedzieć się raczej nie da.

Rada Europy jest regionalnym systemem ochrony praw człowieka. Powstała 5 maja 1949 roku. Statutowym celem RE jest "przestrzeganie i rozwój praw człowieka i podstawowych wolności" (art. 1).

Dla mieszkańców krajów europejskich wchodzących w skład Rady Europy powinien być istotny fakt, czy osoba stojąca na czele tej organizacji akceptuje i rozumie ideę praw człowieka. A idea ta polega na ochronie praw i wolności jednostki przed opresją ze strony struktur państwa. Stąd mniej ważna - z punktu widzenia Europejczyków - powinna być narodowość sekretarza RE. Wszak Rada powołana jest do ochrony ich praw, a nie do wzmacniania prestiżu poszczególnych państw na arenie dyplomatycznej.

Kwestia praw człowieka nie stała dotąd w centrum zainteresowań Włodzimierza Cimoszewicza. Tak było w PRL, tak jest w III RP.

Gdy w 1968 roku w Polsce wybuchły studenckie protesty przeciwko ograniczaniu wolności słowa oraz dyskryminacji ze względu na pochodzenie etniczne, Cimoszewicz wstąpił do reżimowej organizacji młodzieży (ZMS). Art. 10 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka (przyjętej w 1950 roku przez państwa - sygnatariuszy Rady Europy) stanowi, że: "każdy ma prawo do wyrażania opinii", zaś artykuł 14 dotyczy zakazu dyskryminacji.

W latach 1971 - 1990 Włodzimierz Cimoszewicz należał do PZPR, pełniąc m.in funkcję sekretarza komitetu uczelnianego na Uniwersytetcie Warszawskim. W okresie tym formują się w Polsce pierwsze grupy opozycyjne, których głównym zadaniem jest obrona praw człowieka i obywatela: KOR i ROPCiO. Nieco później powstaje Komtet Helsiński. Działacze tych organizacji, z narażeniem na szykany ze strony władz, dokumentują przypadki łamania praw człowieka. Udzielają wsparcia i pomocy osobom (zwłaszcza robotnikom) stającym przed PRL-owskim wymiarem sprawiedliwości z powodów politycznych. Art. 6 EKPC zapewnia prawo do rzetelnego procesu.

Trudno znaleźć w okresie sprzed 1989 roku przykłady działań Włodzimierza Cimoszewicza na rzecz idei będących aksjologiczną podstawą EKPC oraz praw i wolności w niej zapisanych. Trudno je znaleźć także po zmianie ustrojowej.

Włodzimierz Cimoszewicz jako minister spraw zagranicznych poparł udział polskich wojsk w interwencji w Iraku, akceptując w ten sposób w ogóle zbrojny plan rozwiązania kryzysu irackiego. Z perspektywy sześciu lat od rozpoczęcia tej wojny nadal podtrzymuje swoją opinię o sensowności udziału Polski w tym konflikcie oraz polityki ówczesnej administracji USA.

Przypomnijmy więc, że czas działań US Army i ich sojuszników w Iraku był/jest regresem, jeśli chodzi o poziom przestrzegania praw człowieka. Łamanie ludzkiej godności i pozbawianie prawa do rzetelnego procesu (m.in. Abu Ghraib, Guantanamo) oraz stosowanie (za przyzwoleniem prezydenta USA) tortur przy przesłuchaniach to najbardziej wymowne tego przykłady. Włodzimierz Cimoszewicz nigdy nie zabrał w tych sprawach głosu. Wręcz przeciwnie, w okresie sprawowania przez niego funkcji szefa polskiej dyplomacji, niektórych z wymienionych gwałtów na prawach człowieka dokonywano na terytorium naszego kraju (vide: sprawa tajnych lotów CIA). Wolność od tortur należy do fundamentalnych praw człowieka, według EKPC nigdy nie może podlegać jakimkolwiek ograniczeniom.

Włodzimierz Cimoszewicz jest ekspertem w dziedzinie prawa międzynarodowego oraz doświadczonym urzędnikiem państwowym. Jednak jako Europejczyk i obywatel czułbym się bezpieczniej, gdyby na straży praw człowieka stała osoba w pełni oddana tej idei.